Lopend door het Verdronken Land van Saeftinghe voel je aan den lijve hoezeer de natuur in Nederland gevangen is in een keurslijf van landbouw, industrie en urbanisatie, zelfs een wild en dynamisch gebied als Saeftinghe. Steeds maar weer blijkt dat natuur het onderspit delft als het er op aan komt. Neem nou de Hedwigepolder, grenzend aan Saeftinghe. Het huidige natuurvijandige kabinet heeft keer op keer de verdragen geschonden en de ontpldering uitgesteld. De emoties van een handvol Zeeuwen zijn belangrijker dan internationale natuurbeschermingsverdragen en het belang van de Westerschelde voor duizenden watervogels. Maar het is nog niet te laat: Vogelbescherming Nederland daagt de staat voor de rechter. Laten we hopen dat die in zijn wijsheid het tij zal keren.

Groet, Niels

Het is altijd fascinerend om te zien hoe planten een ogenschijnlijk vijandig habitat weten te koloniseren. Stuifzand is droog, heet en dynamisch. Maar toch zijn er soorten die hier weten te overleven. Een soort die als eerste verschijnt is het buntgras. Die legt het stuivende zand vast waardoor andere soorten, meestal andere grassen en korstmossen, de open plekjes veroveren. Maar hier heeft een eik in de luwte van het buntgras wortel geschoten. Normaal een soort die de bescherming zoekt, maar nu een pionier, die tegen beter weten in vecht tegen de elementen. Dat is ook hoe ik mezelf soms zie, nieuwe plekken ontdekken of projecten uitvoeren en soms met het verstand op nul je doel nastreven. Het kost de eik zichtbaar kracht, de bladeren zijn al in herfstkleur, terwijl de zomer nog maar halverwege is. Zou hij het halen?

Groet, Niels