Als ik fotografeer ben ik het grootste deel van de tijd bezig met kijken….vinden….zien….voelen….denken. En als laatste druk ik de ontspanknop in. Dit is de essentie van het maken van foto’s die zich onderscheiden en meer zijn dan een kiekje. Ik heb geleerd niet alleen maar te kijken, maar om te zien. En ik heb geleerd om mijn emoties te voelen die door een foto-in-wording in mij worden opgeroepen. Ik probeer deze in mijn foto’s over te brengen. Deze fotograaf in mijn ‘achtertuin’ raakt de camera niet aan, hij kijkt en denkt na….

Groet, Niels

Net terug van 3 weken vakantie in Zweden. Ik heb het rustig aan gedaan met fotograferen, maar er was een ochtend waarop ik niet in mijn bed kon blijven. Er was weinig wind, de zon werd afgeschermd door een diffuus wolkendek … ik besloot om naar de kust te gaan. De wolken fungeerden als een natuurlijk gradatiefilter, maar doordat ze ook van plaats veranderden, was het licht veranderlijk. Ik koos een standpunt zonder storende onderwerpen en wachtte op het moment dat er grauwe ganzen voorbij zouden trekken. Achteraf zie ik hier een samenspel van elementen: de rots standvastig, onveranderlijk, het water met ritme, herhaling en de ganzen als vluchtig, voorbijgaand. Als dat niet een metafoor voor het leven is!

Groet, Niels<