Blog

In mijn vorige blog refereerde ik aan de bevers van de Blauwe Kamer. Al zo’n tien jaar bevindt deze soort zich in het gebied, maar zichtbaar waren ze zelden. Met het hoge water van januari verdwenen ook de burchten onder water en waren ze aangewezen op de weinige droge delen. Drie bevers verkozen de berm van de toegangsweg naar de veerpont tot hun tijdelijke domicile. Ondanks hun meestal nachtelijke activiteit staan bevers niet bekend als erg schuw. Maar dit exemplaar was wel extreem benaderbaar en leek zich niets aan te trekken van de aanwezigheid van mensen. Tot op enkele meters liet hij zich fotograferen en ging stoïcijns door met poetsen of eten. Dat leverde dit portret op. Het is een intiem beeld van een fantastisch knaagdier dat vele eeuwen lang de bosbouwer van rivierbegeleidende bossen was, uitgestorven raakte en nu bezig is zijn oude territorium te heroveren. Een succesverhaal.

Groet, Niels